Animation, Illustration, Flash, Code and fun

Marte van Waard is 29 juni 2007 overleden.

Marte van Waard is een van mijn oudste maatjes in mijn leven. Een zeer goede vriendin van me. Ooit ontmoet met Anton en Michiel in café Malle Babbe vlak bij het Rembrandtsplein. Ontzettend veel meegemaakt met haar: Feesten, verjaardagen, vakanties… lief en leed. Vroeger ging ze nog met Rick en Anton. daarna (en tot het einde) is ze met Floris geweest, ook een vriend van me. Marte is altijd een bijzonder creatief en privé persoon geweest, en het was dan ook altijd moeilijk om haar uit d’r tent te lokken met wat ze had gemaakt. Ze maakte vroeger allerlei tekeningen en schetsen, maar al tijden doet ze niks anders dan stoffen ontwerpen. Ze ontwierp ze, weefde ze eventueel en fabriceerde de stof in z’n geheel. Ze was er bijzonder goed in. Stoffen die er op het eerste gezicht eenvoudig uitzagen bleken sterke staaltjes ingewikkelde hoogstandjes te zijn. De laatste jaren is ze samen met Floris lekker haar eigen gang gegaan. Veel gereisd. India, Nepal… gek was ze ervan. Ze zou nog een keer naar Azië gaan, maar helaas is daar wat tussen gekomen. Kanker. Vrij ernstige kanker. Het begon beneden en werkte zich een weg naar boven. Haar laatste zware chemotherapie heeft niks geholpen. De kanker was niet te stoppen. Tis verdomme een bizarre ellende… dat is ‘t. Mijn oma van 92 is niet dood te knuppelen en die meid van 30 (met een hart van puur solide goud) knijpt er in no-time tussenuit. Niet erg netjes van moedertje natuur. En alle mensen met hun ‘Zo is ‘t nou eenmaal’ gedrag mogen, ondanks hun gelijk, ook lekker de boom in… dat heb ik te vaak gehoord de laatste tijd. Er niet bij stil staan is voor mij ook onmogelijk want met Marte en consorten heb ik bijzonder veel meegemaakt… ik herinner me alles nog; loveparade, Berlijn, Frankrijk, Barcelona, Blanes etc. Toen stond je er nog niet bij stil dat één van ons misschien later een ernstige ziekte zou kunnen krijgen. Mensen die het goed doen op deze aarde zouden wat mij betreft een soort van permanente ziekte-amnestie tijdens hun leven mogen hebben…. geen ruwe teloorgang langs de gruwelen van de kankerzooi. Opzouten! Wonderen bestaan en gebeuren… maar gebeuren veels te weinig… en helaas bijna nooit in mijn omgeving.

Bij deze wil ik Floris, zijn familie, Marte haar familie en natuurlijk al haar vrienden enorm veel sterkte toewensen in deze vreselijke tijd.

Marte meid…. we hielden echt ontzettend veel van je. Je heerlijke jezelf-zijn gedrag, je grappige, aanstekelijke en (h)eerlijke persoonlijkheid, je mooie grote wimpers, je mooie ogen…. man oh man…. wat een verlies! Bij deze post een favoriete oude (analoge) foto van mij van onze vakantie in Carnac Frankrijk. Obelix sjeulde ermee rond, Marte gaf ‘t een knuffel.