Animation, Illustration, Flash, Code and fun

In januari 2008 schreef ik een, voor mezelf, erg heftig stuk over een documentaire die de BBC uitzondt over de vreselijke mensonterende toestanden die plaatsvonden in een Bulgaars kinderopvangtehuis. In 2007 ging een BBC reporter genaamd Kate Blewett naar Bulgarije om de gruwelen vast te leggen die plaatsvonden in sommige van de Bulgaarse opvangtehuizen voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten. En gruwelen waren het verdomme ook. Nog steeds kan ik die rotzooi niet aanzien zonder emotioneel te raken… nogmaals, dit zal natuurlijk te maken hebben met het feit dat ik inmiddels twee gezonde koters heb, maar je moet toch wel een organisme zonder emotie zijn wil je bij die beelden niks voelen.

Poor fellow

Poor fellow 2

Omdat ik bijvoorbeeld zelf Jordi en Timo aankleed en verschoon en het vergelijk met de beelden van het omkleden van die arme zieltjes daar in het tehuis voel ik niks anders dan een enorme meelij met al die kinderen daar die niet de liefde, warmte, aai-over-de-bol, aandacht etc. krijgen die elk kind hoort te krijgen. Klinkt erg zoetsappig maar toch is het zo! Als ik ‘t nu weer terugzie zeg ik weer tegen mezelf dat ik moet stoppen met kijken en dat ‘t zo nou eenmaal is op de wereld. Bullshit natuurlijk! Die mevrouw Blewitt is ook daarheen gegaan, heeft ‘t vastgelegd en heeft de bijbehorende maatregelen genomen. Er is een website opgezet, kranten zijn ingelicht, regering is op de hoogte gesteld etc. Nadat er behoorlijk wat geprotesteerd is op europees niveau waren er de nodige maatregelen beloofd. Mevrouw Blewitt is in oktober 2009 teruggegaan om te kijken of er ook daadwerkelijk aktie is ondernomen en hoe het er nu aan toe is daar in ‘Mogilino Social Care Home’.
Spoiler-alerts na de break!

Ik kan nu al verklappen dat Mogilino is gesloten en dat (bijna) alle hoofdrolspelers uit de eerste documentaire het zóóó verschrikkelijk veel beter hebben dan eerst, dat het een echt genot is om bepaalde personen te zien lachen en weer wat vreugde in hun leven te zien hebben. Ik ben ontzettend gelukkig dat er niet alleen slechte dingen gebeuren in de wereld maar ook veel goeie. Het zal tijd worden dat de media eens wat meer aandacht aan de goeie dingen schenkt i.p.v. de negatieve bagger dat men nog vermaak durft te noemen ook.
Het eerste deel van de docu is hieronder te zien, de rest kan je vinden op YouTube. Je bent wel weer gewaarschuwd, er zitten weer erg emotionele beelden tussen.
En laten we in godsnaam met z’n allen goed zijn voor onze kinderen verdomme… die kleintjes zijn machteloos en compleet afhankelijk van ons.