Vrijdag 28 november 2008 (Moeder):
Het begon allemaal vrijdag. Ik zat op m’n werk weer eens te stressen om allemaal zooi af te krijgen en plots belde m’n vader op dat ik zo snel mogelijk naar m’n ouders’ huis moest komen. Ik vroeg nog waarom maar m’n vader zei snikkend dat ik gewoon moest komen omdat er iets met m’n moeder was…. ik wist niet hoe snel ik m’n computer moest uitzetten, de fotoshoot moest afzeggen en hop… meteen pleite. Als m’n vader loopt te janken dan moet er toch wel iets ‘behoorlijk groots’ aan de hand zijn. Nou wist ik dat, toen m’n ouders Jordi kwamen ophalen, m’n moeder die ochtend behoorlijke last had van d’r buik… Hm… verder niet zo bij stil gestaan. Ze ging er diezelfde dag voor naar de dokter.
Bij aankomst viel ik in de armen van m’n moeder zoals ik haar nog niet eerder gezien had. Ze zei iets van: ‘Oh, m’n kind, m’n kinderen…’. Toen wist ik even niet meer waar ik ‘t zoeken moest… ze zei dat ze kanker heeft. M’n zus zat al op de bank te huilen… Jordi zat in de armen van m’n vader en wist duidelijk niet zo goed wat hij met de situatie aan moest. Hij wist nog wel duidelijk te maken dat oma ‘pijn’ en ‘auw’ had… en hij herhaalde dat dan ook constant. Ik ben maar mee gaan huilen in ongeloof en op de bank gaan zitten. Djeez… wat een rotzooitje allemaal… We hadden de laatste tijd natuurlijk behoorlijk wat ‘beren’ op de weg gehad wat onze woning betreft… vooral de financiering rond krijgen met de krappe (voorwaarden) datum baardde ons nogal wat zorgen, maar dat was uiteindelijk goedgekomen…. maar we hebben een nieuwe nummer 1 om ons zorgen over te maken… m’n moeder.
Afijn… die vrijdagavond kwam het belangrijkste deel van de familie- en kennissen kring even langs om steun te betuigen, en dat beviel m’n moeder maar wat goed… Jan en José waren d’r natuurlijk ook bij. Erg prettig om ook van José steun te krijgen aangezien zij natuurlijk dezelfde ellendige rotzooi heeft meegemaakt als waar m’n moeder op dit moment tegen aan loopt te hikken.
Zaterdag 29 november 2008 (ik):
We vertrekken naar zuid-oost om wat voorbereidingen te maken voor ons huisje. Stoeltjes, tafel etc… Villa Arena dus. Helaas val ik wel van de trap naar beneden. Gelukkig niet naar voren zodat ik alleen m’n enkel verstuik. Niks aan het handje, beetje moeilijk lopen maar we gaan gewoon door.
Maria, Jordi en ik lopen door de Arena boulevard een beetje meubeltjes te bekijken voor onze nieuwe stulp. Als we naar buiten komen is het al donker… toch nog even naar de MediaMarkt en jawel hoor… Maria heeft honger en wil nog even wat bikken bij de Ikea… ik vond ‘t prima en zo gezegd zo gedaan. Eerst hadden we wat zweedse balletjes, patat en andere zweedse zooi naar binnen zitten werken en daarna lopen we nog even snel door de hele Ikea. Het is dan zeven uur dus we hadden nog ongeveer een uurtje om alles te zien, dus doorlopen. Ergens bij de stoelen zit Jordi met een paar studenten gezellig wat stoelen uit te proberen en ik til ‘m later op om ‘m verder de Ikea door te dwingen. Ik schoof ‘m van m’n rechterarm naar m’n linkerarm en ik voel dat er een spiertje niet goed zit in m’n schouder. Bij de badkamers voelde m’n schouder echt totaal niet goed, ik kon ook erg moeilijk en kort ademen… alsof er spieren van m’n longen naar m’n schouders gescheurd waren of zoiets. Ik dacht dat ik met een beetje schoudermassage en wat armbewegingen de pijn wel wegkreeg maar helaas. Vlak bij de uitgang was de pijn het enige waar ik nog aan kon denken en zei tegen Maria dat we maar snel weg moesten want ik voelde me echt totaal niet goed. Ik ben tandenknarsend teruggelopen naar metrohalte Bullewijk en daarna nog een stukje naar huis vanaf halte Heemstedestraat. Thuis aangekomen ging de pijn niet weg. Slapen was ook ellendig.
Zondag 20 november 2008:
De pijn is er de hele dag nog steeds en wordt zelfs ietsjes erger. Huisartsenpost maar even gebeld. Die raadde aan om maandagochtend even naar m’n eigen huisarts te gaan. Ik wou eigenlijk bij die post langskomen maar dacht dat ‘t nog wel ging tot maandag.
Maandag 1 december 2008 (Jordi):
Mama gaat naar de VU voor wat meer informatie over wat haar te wachten staat. Jordi moest naar het VU voor de controle van z’n niertjes. Ik ga naar de huisarts omdat m’n schouderpijn en kortademigheid nog steeds niet verdwenen zijn. Bij de huisarts aangekomen (nog steeds die hele verre in de Maasstraat) was ik snel aan de beurt. Ik ging zitten en vertelde ‘kortademig’ m’n hele verhaal aan ‘m. Hij checkte m’n longen met z’n stethoscoop en kwam er achter dat m’n linkerlong een soort van piep bevatte… hij zei dat ik zo snel mogelijk naar de VU moest om foto’s te laten maken. Ok… meteen de 62 gepakt naar de VU. Daar aangekomen werd ik naar het verkeerde gebouw gestuurd. Het hoofdgebouw… daar liep ik de lift in toen ik plots vanachter door m’n moeder gegrepen werd. Ik kon toen amper nog ademen en/of lopen. We moesten dus naar de overkant. Dat was werkelijk een vreselijk stukje lopen. Ik kon amper nog nadenken van de pijn en m’n moeder dreigde nog zelfs met een rolstoel als ‘t niet verder ging. Het ging nog net… ik hield me goed. Ik werd snel geholpen en er werden snel wat röntgenfoto’s gemaakt. Iets later kwamen Maria en Jordi ook binnen. Nog iets later kwam de arts om me te vertellen dat ze rare dingen op de röntgenfoto’s zagen en dat ik nog maar even naar de eerste hulp moest. Zo gezegd zo gedaan. De eerste hulp was een giga-wacht-gebeuren. Af en toe kwam er een dokter om bloed af te nemen, om me weer helemaal uit te horen of om een hartfilmpje te maken… maar tussendoor zat er letterlijk af en toe een uur of langer. Niks aan te doen. Einde van de avond zei de dokter geen alarmerende dingen gevonden te hebben. Ze hadden m’n bloed op stollingswaarde gecheckt om te zien of er een kans was op een embolie… maar gelukkig niks van dat alles. Toen ik terug wou lopen kwam de pijn weer terug en ik belde m’n vader of hij me kon ophalen. Uiteindelijk ben ik zelf naar m’n ouders gelopen. Het ging moeizaam maar het ging. Afijn… later naar huis om maar weer te gaan slapen. De volgende dagen voelde ik me langzaam beter worden. Woensdag voelde ik al echt een duidelijk verschil. Erg fijn. 
Maandag 8 december 2008 (Gilion):
Ik laat m’n gezicht weer eens zien op m’n werk en ‘t voelt weer een beetje prima allemaal. Ik ben weer redelijk gezond dus we gaan weer even wat klanten blij maken. Daan had wat vragen over de Time Capsule en Time Machine die ik niet kon beantwoorden. Ik zei dat ie Gilion maar moest bellen. Dat had ie gedaan zei hij maar Giel neemt niet op en is niet bereikbaar. Komt wel goed dacht ik nog. Ik bel m’n moeder even op om te vragen hoe het met Jordi ging. Prima natuurlijk (zoals altijd). Ze vroeg of ik Nadine al aan de telefoon had gehad. Blijkt dat meneer Giel op de eerste hulp lag… blinde-darm ontsteking. Oei! Ik bel Nadine en ze zei dat Giel niet zo goed was dat weekend en vanochtend zo erg zat te rillen in z’n bed dat ze maar naar de eerste hulp zijn gegaan. Hij moest diezelfde dag geopereerd worden, dit gebeurde dus ongeveer half negen ’s-avonds.
Afijn… vandaag (vrijdag 12 december 2008) wordt Gilion (hoogstwaarschijnlijk) uit het ziekenhuis ontslagen… zolang hij maar geen koorts of verhoging heeft.
Terug naar de orde van de dag… werk, stress, huisje schilderen, Jordi… pffff… wat een tijden. Zo verschrikkelijk veel persoonlijke ups en downs…. gelukkig gaat alles nu weer een stuk beter.
Hi there, I'm Ypmits, known to my fellow-organisms as Dave. I'm pretty handy with graphics-tools (you know, like Photoshop, Flash, Z-Brush, After Effects etc.). I've got a beautiful girlfriend named Maria and two kids named Jordi and Timo. Together we kick some serious butt in general :) If you've got questions about me you can always find me by Google-ing on the name '
